Zaterdag 14 juli 2018

Van Port Angeles naar Aldergrove (British Columbia, Canada)

We sliepen heerlijk in deze rustige kamer in de tuin van Bob en Jodi. Toch waren we vroeg wakker omdat we het tijdsverschil kennelijk nog niet helemaal hebben verwerkt. Als eerste regelde ik een reservering voor de veerboot van Port Townsend naar Coupeville, die we vanmiddag wilden nemen. Dat bleek achteraf een verstandig besluit te zijn. We maakten ons daarna gereed voor vertrek en groetten de eigenaren van het huis waarin we gastvrij werden ontvangen. Ze wonen op een prachtig plekje in Port Angeles en hun kamer is een aanrader voor iedereen die daar eens moet verblijven.

Uitzicht vanuit de tuin van Bob en Jodi

We pakten de spullen in en reden naar het centrum, terwijl we al genoten van het prachtige weer. Bij Chestnut Cottage stopten we om een ontbijtje te kopen. We bestelden een heerlijk ontbijt dat vlot werd geserveerd. Daarna kochten we wat water voor vandaag bij Walgreens en daarna gingen we op pad.

Chestnut Cottage

Op de kruising bij Walgreens sloegen we af naar links, de weg naar Hurricane Ridge op. Dit is een van de weinige wegen die het Olympic National Park ingaan. Het is de enige weg die je hoog de bergen in voert. Om op Hurricane Ridge te komen dien je een toegangsbewijs voor het Park te hebben. Die hadden we gisteren al gekocht bij Sol Duc en daardoor konden we nu de wachtrij voorbijrijden en aan de ca. 11 mijl lange bergweg beginnen.

Onderweg naar Hurricane Ridge. Hert langs de weg

Onderweg hadden we al prachtige uitzichten, maar toen we eenmaal op Hurricane Ridge aankwamen werden we overweldigd door het uitzicht over de Olympic Mountains. Dit gebergte domineert het Oympic Peninsula. De hoogste toppen waren bedekt met sneeuw. We namen de tijd om hier rustig rond te kijken, maar we maakten geen gebruik van de uitgebreide mogelijkheden om vanaf dit punt te wandelen. Daarvoor ontbrak ons de tijd.

Uitzicht op de Olympic Mountains vanaf Hurricane Ridge

Na ruim een half uur zochten we de auto weer op en begonnen aan de terugweg richting Port Angeles. Onderweg stopten we nog een keer om de zee en Mount Baker te kunnen zien. Mount Baker zou ons vandaag de hele dag vergezellen. Deze vulkaan is, net als Mount Rainier, niet te missen in de Cascade Range.

We bereikten Rt 101 en volgden die naar het oosten. Bij Discovery Bay sloegen we linksaf Rt 20 op. Na enige tijd bracht deze weg ons in Port Townsend, dat een zeer levendig en aantrekkelijk stadje in Engelse sfeer bleek te zijn. We parkeerden in een zijstraat en gingen op zoek naar een lunch. Op de hoofdstraat liepen veel toeristen die de winkeltjes in- en uitliepen. Er werd van alles verkocht, maar het aanbod was duidelijk op toeristen afgestemd.

Port Townsend straatbeeld

Achterin Don’s Pharmacy vonden we een ‘soda fountain’ die ook lunch serveerde. We namen linzensoep en water, wat ons heerlijk smaakte. Toen was het ongeveer tijd om naar de boot te gaan. We liepen terug naar de auto en reden naar het veerplein. Onze reservering bleek in het systeem aanwezig te zijn en na betaling van het veergeld konden we het plein oprijden.

Veerboot van Port Townsend naar Coupeville in Rt. 20 Washington

Het duurde niet lang totdat de boot kwam. Nadat iedereen die uit Coupeville kwam eraf was gegaan, mochten wij de boot oprijden. De boot werd goed volgeladen en we waren blij dat we van tevoren hadden gereserveerd. In ongeveer 45 minuten voeren we naar de overkant, waarbij we een mooi uitzicht hadden op de wijde omgeving. Naast Mount Baker konden we ook Mount Rainier zien, al was die berg wel wat wazig.

Aan de overkant vervolgden we onze weg over Rt 20 langs Coupeville en Oak Harbor in de richting van de brug over Deception Pass. Deze brug ligt in een State Park waar je eigenlijk niet mag stoppen om foto’s te maken, zonder een kaartje te kopen. We stopten toch even en maakten wat foto’s, waarna we verder reden naar Howards Corner, waar de weg naar het oosten afboog en vierbaans werd.

Deception Pass

We konden nu lekker opschieten en bereikten al spoedig Interstate 5 bij Burlington. We reden over de interstate naar het noorden tot Bellingham. Daar gingen we van de weg af en aten een maaltijdje bij McDonalds. Vervolgens reden we over Rt. 539 recht naar het noorden, naar de Canadese grens. Bij Lynden gingen we de grens over. De beambte liet ons zonder extra oponthoud doorrijden, waarna we niet veel later bij ons logeeradres in Aldergrove aankwamen. Peter en Diane begroetten ons hartelijk en zorgden meteen voor koffie.

Tijd om te rusten na een dag vol indrukken.

De route van vandaag. Afgelegde afstand: 285 km

 

vorigeterug naar bovenvolgende

Reacties zijn gesloten.