Woensdag 9 augustus 2017

Turtmannhütte

Vanmorgen hing het Rhônedal vol wolken en zag alles er grijs en mistig uit. Zelfs de Dorfstrasse in Eischoll was in nevelen gehuld toen ik boodschappen ging halen. Toch was er goed weer voorspeld in o.a. Zermatt en Saas Fee en ook in de omgeving van Turtmann, waar wij verbleven.

Eischoll in de mist

Na het ontbijt bekeken we de webcam van de Turtmannhütte en daar was het op dat moment stralend weer: zonnig en een strakblauwe lucht. We aarzelden dan ook niet lang en pakten onze spullen in om te gaan wandelen. We reden naar beneden en gingen twee bochten verder dan nodig was omdat we eerst in Turtmann nog broodjes voor de lunch wilden kopen en benzine wilden tanken.

Daarna reden we opnieuw naar boven en sloegen af naar het Turtmanntal. De weg slingerde zich in vele bochten langs de hellingen van het Rhônedal omhoog, waarbij we de plaatsjes Unterems en Oberems passeerden. Hierna draaiden we echt het dal in en begon de kronkelweg langs de bergwand tot we de dalbodem bereikten en het dal open ging voor onze ogen. Langs de bergen hing overal nog mist en nevel en we dachten een paar keer dat het misschien toch niet zo’n goede keus was geweest om hier te gaan wandelen.

Tot we in de buurt van het bruggetje over de Turtmanna kwamen en de bewolking openbrak. Nu lieten we de mist achter ons en reden de zon in. Iets voorbij Gruben konden we de Turtmanngletsjer zien hangen en hadden we niet langer bedenkingen bij de beslissing om hierheen te gaan.

Blik op het einde van het Turmanntal met de gletsjer

We reden verder naar Vorder Sänntum en parkeerden daar. We trokken onze schoenen aan, laadden onze rugzakken op en begonnen rond 11:30 uur aan de wandeling naar boven. We kozen voor de brede weg naar het stuwmeer, die geleidelijk maar zeker omhoogliep door het bos. Overal was duidelijk te zien dat het gisteren flink geregend had, iets wat afgelopen weken vaker was gebeurd gezien de groene kleuren en de bloemenpracht op de hellingen.

Het pad naar het stuwmeertje

Vanaf dit pad konden we hier en daar in de Turtmannschlucht kijken. Het schijnt dat het pad over de natuurlijke brug mooiere uitzichten op deze kloof biedt, maar daar liepen wij niet en we vonden dit ook al heel mooi.

Turtmannschlucht

We liepen gestaag door en na iets meer dan een uur bereikten we het stuwmeer, niet voordat we de eigenaren van poedel Dani op het juiste spoor van het diertje hadden gewezen. De hond draafde naar beneden, terwijl de baasjes omhoog liepen. Gelukkig werden ze herenigd, al kon Dani het niet laten om voortdurend heen en weer te rennen in allerlei richtingen.

Blik op de Turtmanngletsjer vanaf de Stausee

Bij het stuwmeer aten we ons brood op en rustten een beetje uit van de eerste helft van de tocht. Er waren meer mensen op pad. Sommigen liepen door naar de hut, anderen beschouwden de wandeling tot het meer als voldoende en gingen daarna terug. Overigens is dat ook een heel dankbaar tochtje: na een uurtje geleidelijk klimmen krijg je een prachtig panorama voorgeschoteld.

Blik op de Turtmannhütte vanaf de Stausee

Na deze pauze liepen we de dam over en besloten om de Steimännliweg naar de hut te lopen. We sloegen dus rechtsaf, waar de andere route, Sommerweg genoemd, linksaf ging en meteen aan de klim omhoog begon.

Kiezen tussen Sommerweg of Steinmännliweg

De Steimännliweg volgde de morene en was goed gemarkeerd met Steinmännli, grotere en kleinere hopen stenen. De hut, die we eerder al goed hadden zien liggen raakte buiten beeld terwijl we steeds verder het dal inliepen. We draaiden naar links, terwijl we hoog boven de Bruneggbach verder omhoog liepen. Nadat we genoeg hoogte gewonnen hadden, maakten we een haarspeld en liepen daarna gestaag klimmend recht op de hut aan.

Steinmännliweg

Bij de hut waren wat meer wandelaars, maar het was er niet bijzonder druk, mogelijk omdat het beneden in het Rhônedal eerder vanmorgen erg bewolkt was. We zaten op het terras, waar het fris was en flink waaide, en genoten van het overweldigende uitzicht op de gletsjers en de bergtoppen.

Voor de Turtmannhütte
Uitzicht vanaf de Turtmannhütte

We kochten koffie en Swarzwalder Torte en genoten hiervan met het uitzicht op dit mooie landschap. We keken even binnen in de hut, die na de laatste vergroting heel wat ruimer is dan vroeger en besloten toen terug te gaan, omdat er van alle kanten bewolking kwam aandrijven.

Interieur Turmannhütte

We liepen terug over de Sommerweg, die heel wat steiler bleek dan de Steinmännliweg. We keken nu steeds het dal uit en zagen de wolken steeds verder omhoogkruipen, terwijl er ook vanuit het zuiden over de gletsjers heen bewolking kwam aandrijven.

Er komt bewolking aan

Bij de splitsing besloten we niet over Holustei terug te lopen, aangezien dat een langere weg zou zijn en ik hier jaren geleden al eens moeite had gehad om een fatsoenlijk pad te vinden. Vandaar dat we terugliepen naar de Stausee en vandaar verder omlaag naar de auto, waar we om 17:00 uur aankwamen. Het was droog gebleven, maar de zon was inmiddels helemaal verdwenen en het wolkendek werd met de minuut dikker.

We trokken onze schoenen uit en reden het dal uit naar beneden. We reden even naar Gampel om bij Coop wat boodschappen te doen en gingen daarna naar Eischoll, waarbij het onderweg af en toe lichtjes regende. Thuis aten we pasta en genoten na van deze schitterende dag.

Afgelegde afstand met de auto: 73 km, te voet: 12 km.

Klik hier voor een overzicht van de wandeling

vorigeterug naar bovenvolgende

Reacties zijn gesloten.