vrijdag 26 juli 2013

Vanochtend ontbeet ik in het restaurant. Best Western verstrekte uiteraard geen gratis continental breakfast, ze rekenden erop dat gasten het ontbijt in het restaurant zouden gebruiken. Ik nam bacon en eggs, waarbij ook hier hash browns geserveerd werden, een soort gebakken aardappelsliertjes. Dat blijft een vreemd idee voor een Nederlander, maar het was wel lekker. Ook nu vlogen de kolibries af en aan om zich tegoed te doen aan het suikerwater dat in de speciale voerstations zat die buiten voor het raam hingen.

Mt. Carmel Junction, ontbijt met eieren, spek, hash browns en toast

Na het ontbijt vertrok ik in noordelijke richting over Rt 89 tot ik afsloeg naar het Oosten, Rt 12 op. Meteen bij het opdraaien van de weg reed ik Red Canyon binnen, een fraai stukje natuur, waarvoor dan ook langs de weg flink reclame werd gemaakt.

Red Canyon

Hier waren al hoodoos te zien, de rotsformaties waar Bryce Canyon beroemd om is. Na een enkele mijl was ik op het plateau beland en daarna was het niet ver meer naar Bryce Canyon. Er werd volop reclame gemaakt voor de shuttlebussen die ook hier rijden, maar ik besloot om het erop te wagen en op eigen gelegenheid de Canyon in te rijden, om zo niet afhankelijk te zijn van de vertrektijden van de bussen. Ik liet mijn jaarpas zien bij het tolhokje en reed daarna in een keer door naar het einde van de weg. Alle viewpoints liggen aan de linkerkant van de weg als je de Cayon in rijdt. Het is dus handiger om op de terugweg pas te stoppen. Een tweede voordeel van deze aanpak, maar dat ontdekte ik pas later, is dat je op deze manier de mooiste viewpoints het laatst ziet. Mocht je weinig tijd hebben, dan is een bezoek aan de eerste vier of vijf view points ook voldoende om de schoonheid van Bryce te ontdekken.

Chipmunk

Ik begon dus helemaal achteraan en stopte overal. En bij elke stop was er iets te zien van de aparte wereld van Bryce. Door erosie in combinatie met vocht en vorst zijn aan de wanden van de Canyon merkwaardige structuren ontstaan, die soms bijna losstaan van de wand. Deze formaties worden hoodoos genoemd en geven de Canyon een heel eigen gezicht, dat ik nog niet eerder was tegengekomen.

Bryce Canyon

Het was niet erg druk. Op sommige parkeerplaatsen stonden maar een of twee auto’s, andere waren wat drukker, maar van files, opstoppingen of parkeerproblemen was nergens sprake. Toen ik terug in de buurt van de ingang van het park kwam reed ik naar de Lodge, waar ik lunchte in het restaurant. Na de lunch bezocht ik de laatste viewpoints, die dus aan het begin van het park lagen. Bryce Point, Inspiration Point en Sunset Point bleken overweldigend te zijn. Opnieuw had ik het idee op een andere planeet te zijn, zoiets had ik nog nooit gezien. De vele kleuren en bijzondere vormen maken er samen een indrukwekkend schouwspel van, waarnaar je blijft kijken.

Bryce Canyon

Nadat ik de view points had gezien reed ik het park uit en stopte nog even bij de enorme winkel die daar stond. Daarna ging ik op weg naar Torrey, waar ik zou overnachten. Ik vervolgde Rt 12 naar het oosten. Volgens TomTom zou ik met een gemiddelde snelheid van 40 mijl/h over deze weg naar Torrey rijden. Dat leek me een beetje langzaam, maar toen ik Escalante gepasseerd was, begon ik te begrijpen waarom dit gemiddelde werd berekend. De weg die tot nu toe steeds fraai was geweest (maar niet spectaculair) daalde nu af in een Canyon, vergelijkbaar met Zion. Witte rotsen, een steile weg en beneden een rivier waren bouwstenen van het landschap. De weg slingerde omlaag, stak de rivier over en draaide daarna weer omhoog. Een gemiddelde van 20 – 25 mijl per uur was op dit deel van de route mijn snelheid.

Tussen Bryce Canyon en Torrey

Boulder was de volgende plaats die ik passeerde. Deze lag in een vallei met weiden, waar wat vee liep. Daarna begon de weg sterk te stijgen om Mt. Boulder over te komen. Dit was een prachtige pasweg, die volledig door het bos voerde. Ook hier lag de snelheid vanzelfsprekend niet hoog. Toen ik eenmaal boven was volgde de afdaling die pas in Torrey voltooid was. Al met al klopte de tijd die TomTom had berekend precies.

Torrey, blik uit mijn kamer

Ik betrok een kamer bij Best Western en ging daarna eten in het restaurant. Ze bakten daar een lekkere forel, maar de rest van de maaltijd was heel gewoontjes. Toen ik mijn spullen uitpakte, ontdekte ik dat ik mijn reisstekker en mijn adapters voor telefoon en tablet in Mt, Carmel Junction had laten liggen. Dat was minder, nu kon ik de apparaten niet opladen, en ook bijladen van mijn camerabatterijen werd moeilijk op deze manier. Ik belde naar het motel. Ze hadden nog niets gevonden, maar zouden uitkijken bij de volgende schoonmaakbeurt.

Mooie dag met een zeer bijzonder National Park en een mooie rit naar Torrey.
Afgelegde afstand 223 mijl

Voor meer foto’s van deze vakantie klik hier (deel 1) of hier (deel 2) of hier (deel 3)

vorigeterug naar bovenvolgende

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.