Zaterdag 12 augustus 2017

Rondom Grächen

Vanmorgen was het wel droog, maar er hingen nog veel wolken in het dal, zodat er van de bergen weinig te zien was. De weersvoorspellingen waren gunstig, dus besloten we eerst te ontbijten en er daarna wel op uit te gaan. Ik haalde wat boodschappen bij de Volg en daarna ontbeten we en maakten brood klaar voor tussen de middag.

Eischoll bij verbeterend weer

We pakten onze wandelspullen in en vertrokken naar Visp. Daar sloegen we rechtsaf het Vispertal in en bij Stalden sloegen we opnieuw rechtsaf het Mattertal in. Onderweg zagen we hier en daar bergtoppen met veel verse sneeuw. Ook kwam er af en toe wat blauwe lucht tevoorschijn. Bij St. Niklaus sloegen we linksaf de weg naar Grächen op. Op een smal stukje na is de weg inmiddels volledig uitgebouwd en daardoor konden we vlot omhoog rijden.

Grächen, uitzicht vanaf de parkeerplaats

We parkeerden in de parkeergarage onder de Coop en trokken in de ijzige kou onze schoenen aan voor een wandeling. Het uitzicht vanaf de parkeerplaats was veelbelovend: overal schemerden bergtoppen met verse sneeuw door de dunner wordende bewolking heen. We liepen naar het kabelbaanstation van de gondelbaan naar Hannigalp, kochten kaartjes en kabelden heen. Van lieverlee werd het wat mistiger doordat we in de wolken terechtkwamen, maar even later kwamen we de bewolking weer uit en zagen we de zon schijnen.

Op Hannigalp stapten we uit en maakten een keuze voor een wandeling. Er hing een groot bord met allerlei wandelmogelijkheden. We besloten niet al te makkelijk, maar ook niet al te moeilijk te doen en kozen voor de route Hannigalp – Lowizig – Grächen. Het pad voerde eerst lichtjes omhoog, terwijl we overal om ons heen sneeuwresten zagen liggen.

Hannigalp, overal lagen sneeuwresten van de neerslag die de afgelopen dagen gevallen was

Ter hoogte van Stafel pauzeerden we voor koffie met een stuk brood, terwijl we genoten van het steeds beter wordende uitzicht. De bewolking trok langzaam omhoog en de bergen toonden zich met hun besuikerde toppen van verse sneeuw. We zaten hier duidelijk in een wintersportgebied. Overal was ruimte waar ’s winters geskied kan worden en we zagen installaties om kunstsneeuw te maken, alsmede barretjes en andere rustplaatsen, die nu allemaal gesloten en ontmanteld waren.

Uitzicht vanaf Stafel

Nadat we hadden gepauzeerd, liepen we nog een klein stukje verder, waarna het pad naar rechts afboog richting Lowizig. We verlieten nu de pistes en de brede paden en liepen het bos in. Feitelijk liepen we op de hellingen van de Distelhorn, waar heel veel puin lag. Daardoor liep het allemaal niet zo makkelijk. Tot Lowizig hadden we te maken met een stenig pad, waardoor we voorzichtig moesten lopen. Voordeel van het pad was wel dat het bos hier niet dichtbegroeid was en we dus steeds uit konden kijken op de bergen aan de andere kant van het Mattertal. Door de restjes van de bewolking heen konden we een lange reeks bergen, van de March tot de Weisshorn zien. Allemaal bedekt met verse sneeuw, een magnifiek gezicht!

Het pad naar Lowizig, met uitzicht op de Walliser Alpen

Op de hoek van Glatti Egga, die we na het nodige geklauter bereikten, konden we de Weisshorn in volle glorie zien liggen. Er zijn mensen die deze berg mooier vinden dan de Matterhorn en toen we hem daar zo stralend wit tegenover ons zagen, konden we die mening wel begrijpen. Op de hoek van Glatti Egga stond een bankje, waarvan we een poosje dankbaar gebruik hebben gemaakt, om in alle rust van het landschap te genieten. Niet alleen het uitzicht op de drie- en vierduizenders boeide ons, ook de dorpjes die we konden zien namen onze aandacht in beslag. Törbel was goed te zien, met daarboven Moosalp waar we gelopen hebben, maar ook Embd, waar de platte stenen voor de daken van de huizen vandaan komen zagen we prachtig liggen. Daarnaast allerlei groepjes huisjes en schuurtjes op de weiden boven de bewoonde wereld.

Weisshorn, gezien vanaf Glatti Egga

Het was nu niet ver meer naar Lowizig, waar een speelhuisje voor kinderen stond, dat overigens verlaten was. We sloegen daar rechtsaf en omlaag zodat we terug naar Grächen liepen. We hadden het dorp al zien liggen, ver beneden ons, en moesten nog zo’n 580 meter afdalen voordat we weer bij de auto waren.

Zicht op Grächen vanaf Glatti Egga

Het pad vanaf Lowizig daalde niet al te sterk en we konden lekker doorlopen door het bos. Eerst maakten we enkele haarspelden, daarna ging het in een rechte lijn omlaag tot we vlak boven Z’Seew op de weg terechtkwamen. Dat weggetje was wel even heel steil, maar toen stonden we dan ook bij het meertje met de merkwaardige naam Z’Seew, ook wel Grächensee genoemd. Het lag stil te glanzen in het middaglicht, terwijl dagjesmensen er omheen liepen, of op het terras van het restaurant een verfrissing gebruikten.

Z’Seew

Nu waren we bijna terug in het dorp. We liepen het steile pad met de kruiswegstaties omlaag en kwamen toen in Grächen uit. Na enkele tientallen meters waren we in de parkeergarage, waar we onze wandelschoenen verwisselden voor gewoon schoeisel. Vervolgens deden we onze weekendboodschappen in de Coop in Grächen.

Daarna reden we terug naar beneden en vervolgens het dal uit en bij Visp weer omhoog richting Eischoll. Daar maakten we een warme maaltijd met een deel van de boodschappen en rustten uit van deze fantastische dag met zulk fraai weer na alle regen en kou van de laatste dagen.

Afgelegde afstand met de auto: 82 km; te voet: 7,8 km.

Klik hier voor een overzicht van de wandeling.

vorigeterug naar bovenvolgende

Reacties zijn gesloten.