woensdag 30 juli 2014

Vanochtend stond ik rond 7:30 op na een voortreffelijke nachtrust, ondanks dat de luchtverversing de hele nacht zachtjes bleef blazen. Ik ging naar beneden om te ontbijten en ook hier stond een geweldig ontbijtbuffet klaar. Het leek wel of het ontbijt de uitgebreidste maaltijd is in Scandinavië. Diverse soorten brood, melk, yoghurts, allerlei cereals, beleg in de vorm van vleeswaar en vis, eieren met spek, afijn ik had weer een uitgebreide keus.

Uitzicht over Kvinesdal vanaf hotel Utsikten

Nadat ik ontbeten en ingepakt had vertrok ik, maar niet voordat ik enkele foto’s gemaakt had van het schitterende uitzicht. Ik reed eerst naar beneden, naar Kvinesdal en daarna langs het water van de fjord in zuidelijke richting. Het was een fraaie dag met zon en hier en daar wat wolken. De uitgang van het dal werd gevormd door een tunnel, waardoor ik invoegde op de E39, die hier ook net door een tunnel liep. De Noren hebben overal in het land tunnels gebouwd om lastige passages door de bergen of onder water te vergemakkelijken. Deze tunnel richting Flekkefjord zou niet de laatste zijn.

Ik reed door Flekkefjord, een aardig oud stadje met veel witte houten huizen en verliet de E39 om via route 44 naar het westen te rijden. Deze weg had tot Ana-Sira een sterk bergachtig karakter: smal, met veel bochten, waaronder nogal wat haarspelden en veel hoogteverschillen. Het landschap was schitterend. Overal bergachtig met bossen en water, zowel in de vorm van meren, als kustwater, dat hier en daar ver het land binnendringt.

Route 44 kronkelt door de bergen

Het landschap wordt gekenmerkt door meren en bergen

Ik volgde deze route tot Egersund, dat een tamelijk grote plaats leek te zijn. Daar draaide ik naar het noorden, om de E39 weer op te zoeken. Daar kreeg ik voor het eerst te maken met wat regen. Ik reed door een dal langs een brede rivier naar de grote weg toe en vervolgde mijn tocht in noordwestelijke richting over de E39. Het landschap was hier wat minder bergachtig en wat glooiender  dan in het begin van de dag. Af en toe regende het een beetje of reed ik over natte wegen.

Rond 12:30 arriveerde ik in Stavanger waar ik parkeerde bij het busstation. Daarna liep ik naar de haven, waar ik opnieuw op de Rotterdam stuitte. Het cruiseschip was hierheen gevaren en de opvarenden (waaronder veel Nederlanders) vermaakten zich in de stad.

Stavanger, haven

Ik ging eerst lunchen bij de visboer, die een winkeltje had op de kade, met een gedeelte dat ingericht was als restaurant. Ik nam vissoep, die voortreffelijk smaakte en o.a. zalm, witte vis en garnalen bevatte.

Stavanger, oude stad

Daarna liep ik een rondje door de oude stad, waarvan enkele straten goed bewaard zijn. Witte houten huisjes zijn terrasvormig op de berg gebouwd. Het wijkje zag er voortreffelijk uit, mede door de grote hoeveelheid bloemen en planten die overal aan de huizen bevestigd waren. Ik liep weer terug naar de haven en toen de heuvel op naar de Domkirken. De westgevel stond in de steigers, er was niets anders te zien dan een groot wit zeil. Ik betaalde een bedragje voor de toegang en ging naar binnen.

Stavanger, Domkirken

Vergeleken met Nederlandse en Duitse hoofdkerken was deze Domkerk bescheiden van omvang. De Maria Magdalenakerk in Goes bijvoorbeeld is veel groter. Opvallend was de kapconstructie, die duidelijk zichtbaar was vanuit de kerk. Er hoorde een groot orgel van Reil tegen de westwand te staan, maar dat was i.v.m. de restauratie van de gevel gedemonteerd en naar Nederland gebracht voor onderhoud en uitbreiding.

Stavanger, Domkirken, Simson draagt de kansel

Ik liep op gemak terug naar de parkeergarage, betaalde en reed verder.

Ik volgde de E39 naar het noorden en kwam nu heel dicht bij de kust, die hier een grillig karakter heeft. Opeens reed ik een tunnel in, die onder water bleek door te gaan. De tunnel was 7 km lang, iets meer dan 3 km dalen en dan een klein stukje horizontaal gevolgd door 3 km stijgen. Dat was wel iets anders dan de Westerscheldetunnel, hoewel het bouwen in de rotsen wel eenvoudiger zal zijn geweest dan het boren in slappe Zeeuwse zeebodem.

Nadat ik nog zo’n tunnel, die iets korter was, doorgereden was bereikte ik het eind van de weg. Ik moest met de pont mee, die hier frequent heen en weer vaart om de gaten in de weg op te vullen. Ik moest een kwartier wachten en daarna volgde een tochtje van 20-25 minuten. Fjord1 is de maatschappij die deze dienst verzorgde met schepen die leken op de boten die vroeger op de Westerschelde voeren, al waren deze iets kleiner.

Veerdienst in de E39

Na de overtocht was het nog een half uurtje rijden voordat ik in Haugesund aankwam. Dit aardige stadje ligt aan het water, maar alleen de kade bleek zich op zeeniveau te bevinden. De rest van de stad is tegen de berg op gebouwd. Ik checkte in bij Henderson’s First Hotel, dat in een verbouwd bankgebouw is gevestigd. Ik kreeg een kamer op de derde verdieping met uitzicht op straat. Juist daar had men een cascade gebouwd, waarover water naar beneden stroomde.

Cascade naast First Hotel Henderson (het gebouw naar The Irish Viking)

Haugesund, kade met restaurants en terrassen

Ik ging eten bij Il Forno aan de kade, waar ik een goede spaghetti at. Daarna liep ik nog even naar de auto, die niet dichtbij het hotel geparkeerd kon worden. Ik ging op tijd slapen, in de hoop dat de geklater van het water niet hinderlijk zou zijn.

Afgelegde afstand 257 km. Mooie dag met af en toe wat regen.

Voor meer foto’s van deze reis klik hier

vorigeterug naar bovenvolgende

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.