vrijdag 19 juli 2013

Vanochtend ontbeet ik in het restaurant dat bij Best Western hoort. Daarna pakte ik in en checkte ik uit. Ik reed eerst een rondje door Williams. Dit plaatsje ligt aan de historische Route 66 en dat wordt volop uitgebuit. Bovendien kun je hier op de trein stappen die  je naar Grand Canyon brengt. En een van de wegen naar de South Rim van Grand Canyon begint in Williams. Het is dus een toeristisch plaatsje.

Williams aan Route 66

Williams

Ik ging nu nog niet naar Grand Canyon, maar reed over Rt. 89 naar het zuiden in de richting van Prescott. Toen ik vertrok was het amper 20 graden. Het had vannacht geregend en daardoor was het op deze hoogte in de bergen flink afgekoeld. (Williams ligt ruim 2000 meter boven zeeniveau) Het eerste stuk van de route spetterde het af en toe wat, maar de temperatuur steeg geleidelijk aan naar waarden rond de 30 graden. De weg voerde door een dun bos, met ergens langs de weg een enorme cementfabriek.

Ik reed even door Downtown Prescott, dat in bergachtiger gebied ligt. Bij een gebouw midden in de stad hing een enorme Amerikaanse vlag nog steeds half stok. Deze gemeenschap verloor afgelopen tijd 19 brandweermannen bij de strijd tegen een bosbrand. Ik vervolgde mijn weg naar Prescott Valley en vandaar zuidoost naar Interstate 17. Nu begon het echt warm te worden. Graad voor graad klom de temperatuur steeds hoger. Vandaag heb ik 103 Fahrenheit gezien, dat is 39,5 Celsius.

Toen ik I 17 opgedraaid was, zag ik de eerste cactussen, of cacti. Ze groeiden op de bergen en de heuvels, land dat zo te zien nergens voor gebruikt werd. Ondanks dat deze vallei zo heet en droog is, zag ik veel begroeiing. Wel allemaal vetplanten en cactussen, maar het zag er beslist groen uit. Ik volgde route 17 tot in Phoenix en reed daarna over I 10 naar het oosten tot ik bij Marana de weg afging. Rond Marana bleek heel wat landbouw voor te komen. Ik zag sinaasappelbomen en sojabonen. De velden worden geïrrigeerd door een stelsen van kanalen en greppels, waarmee percelen onder water kunnen worden gezet. Delen van dit irrigatiesysteem bleken al eeuwen op dezelfde manier in gebruik te zijn. De kolonisten hebben dit gebruik van de Indianen overgenomen.

Landbouw in de omgeving van Marana (Az) Alleen mogelijk met irrigatie

Iets ten zuiden van Marana bevindt zich Saguaro National Park west. Dit is een deel van de bergen, waar veel Saguaro’s groeien. Dit zijn cactussen die wel zes meter hoog kunnen worden en zijtakken vormen. Dat doen ze pas vanaf de leeftijd van 20 jaar. Toch bleken cactussen met meerdere vertakking bepaald geen zeldzaamheid te zijn. In het park, maar ook daarbuiten groeiden er talloze. Ik reed de loop door het park en bezocht daarna kort het visitor center. Dat had eigenlijk omgekeerd gemoeten, maar met de jaarpas van de nationale parken had ik ook hier toegang, dus reed ik niet illegaal rond.

Saguaro’s in Saguaro National Park (West)

Cactus in Saguaro National Park (West)

Nadat ik dit woestijnpark had gezien reed ik verder naar Tucson. Daar reed ik even langs Davis Monthan Air Force Base, een vliegbasis die gebruikt wordt om afgedankte militaire en regeringsvliegtuigen te parkeren voor de sloop of om ooit weer terug in dienst te komen. Grote en kleine vliegtuigen stonden daar in lange rijen opgesteld, waaronder een rijtje B52 bommenwerpers.

B52 buiten dienst op Davis Monthan Air Force Base

Vervolgens reed ik naar Quality Inn, waar ik onderdak had gereserveerd voor de nacht.

Afgelegde afstand 345 mijl

Voor meer foto’s van deze vakantie klik hier (deel 1) of hier (deel 2) of hier (deel 3)

 

vorigeterug naar bovenvolgende

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.