Vertrek bij Rydal Lodge
Vanmorgen ontbeten we in de fraaie eetzaal van Rydal Lodge. De gastheer had opnieuw een lekker ontbijt klaargemaakt, waar we met smaak van aten. We smeerden een paar boterhammen als lunchpakket voor onze wandeling naar Loughrigg Fell. Daarna pakten we onze spullen bij elkaar en brachten alles in de auto. We deden onze wandelschoenen aan, sloten de auto af en gingen op pad.
We liepen een eindje in de richting van Ambleside en sloegen toen af richting Fox How. Het pad leidde langs de Rothay River en werd druk belopen door mensen die mogelijk in een van de B&B’s langs het pad verbleven.
Al gauw kwamen we bij de Stepping Stones, die in het verleden dienden om de rivier met droge voeten over te steken, mits het water niet te hoog stond.
Wij hoefden niet naar de overkant van de rivier en liepen verder over het asfalt tot we het pad naar Loughrigg bereikten.
Omhoog naar Loughrigg
Daar deed ik mijn winterjas uit. De temperatuur was aangenaam en de zon scheen uitbundig. De komende kilometer zouden we flink moeten klimmen, dus een jas was niet langer nodig. Het pad liep in het begin door het bos, later door meer open terrein en steeg steil, maar niet ongemakkelijk steil.
Na een klim van iets meer dan een kilometer bereikten we een uitzichtpunt vanwaar we naar het zuiden konden kijken. Voor ons lag Windermere, het grootste meer van het Lake District. We keken tegen het licht in, waardoor het op deze stralende dag niet makkelijk was te fotograferen.
Loughrigg Fell
Het punt vanwaar we Windermere hadden zien liggen maakte deel uit van een heuvel met de naam Loughrigg, die ook terugkomt in de naam van een meertje en de naam van het hoogste punt van deze heuvel: Loughrigg Fell. We wandelden naar dit hoogste punt toe en moesten daarvoor nog wat dalen en klimmen, al vielen de hoogteverschillen tussen de verschillende toppen wel mee.
Op Loughrigg Fell stormde het. Zonder jas rondlopen zou vragen om moeilijkheden zijn, al zag ik verschillende mensen die in T-shirt en korte broek rondliepen. Vanaf de Fell was het uitzicht fantastisch. Aan de westkant keken we op Loughrigg Tarn, een klein meer, met daarachter Elterwater in de verte.
Wat verder naar het westen was Little Langdale duidelijk zichtbaar. We konden niet veel details onderscheiden, maar de glooiende vallei met de diverse begroeide delen was duidelijk te zien.
Lunch op Loughrigg Fell
Net als andere wandelaars zochten we een plekje in de luwte van de rotsen op Loughrigg Fell, waar we onze boterhammen opaten en koffie dronken. We waren hier vandaag beslist niet alleen. Naast een grote groep schoolkinderen uit Kendal was het een komen en gaan van jongere en oudere mensen. Veel mensen waren voorzien van een of meer honden, iets wat we de afgelopen dagen steeds hadden gezien. Veel honden mochten loslopen en gedroegen zich ondanks dat voorbeeldig.
Na de lunch begonnen we aan de terugweg naar Rydal. We daalden aan de noordkant af, waarbij we een prachtig uitzicht op Grasmere hadden.
Afdalen naar Loughrigg Terrace
De afdaling verliep in het begin steil en moeizaam. Het pad was duidelijk zichtbaar, maar duidelijk niet goed onderhouden. Op sommige stukjes was het meer klauteren dan lopen om vooruit te komen. Dat we niet zo heel snel afdaalden was niet erg, we hadden daardoor de tijd om goed om ons heen te kijken. Het dorp Grasmere was goed te zien, met daarachter de weg naar Keswick, waar we maandag vandaan gekomen waren.
De laatste ruim 100 meter afdalen naar Loughrigg Terrace verliep een stuk beter. Dit pad was buitengewoon netjes aangelegd en onderhouden. Over een soort traptreden konden we gerieflijk afdalen. Later ontdekte ik dat een werkgroep met de naam “Fix the Fells” hiervoor verantwoordelijk was. Hun doel is erosie uit achteruitgang van de paden te stoppen en tegen te gaan door preventief onderhoud en reparaties waar nodig.
Op Loughrigg Terrace sloegen we rechtsaf in de richting van Rydal. Dit pad was ook goed onderhouden, maar veel vlakker en we konden dan ook lekker opschieten.
Rydal Cave
We wilden Rydal Cave nog even zien, voordat we teruggingen naar de auto. In het Lake District is in het verleden enorm veel mijnbouw geweest. Er zijn op dit moment nog enkele steengroeves actief. Men heeft allerlei materialen uit de grond gehaald, van diverse soorten steen tot kostbare metalen. De restanden van die activiteiten zagen we op Loughrigg Terrace, een berg puin als restant van mijnbouwactiviteiten.
Langzaam maar zeker kwam Rydal Water in zicht, het meertje dat vanuit Grasmere wordt gevoed en bij het plaatsje Rydal ligt. Het was toen niet ver meer naar Rydal Cave.
Na een paar honderd meter bereikten we Rydal Cave, waar het behoorlijk druk was. Deze grot in de rotsen werd door mensen gemaakt om leisteen te winnen. Inmiddels is de mijnbouw gestopt en de grot kan bezocht worden, wat vandaag door veel mensen werd gedaan. Zowel vanuit Grasmere als vanuit Rydal is het een gemakkelijke wandeling naar dit gat in de berg.
Nadat we hier even rondgekeken hadden liepen we de laatste honderden meters omlaag naar de River Rothay. Over de brug kwamen we op de weg, precies tegenover de Badger Bar, waar we gisteren hadden gegeten. We bezochten de pub opnieuw voor een koele dronk en om even uit te blazen van de wandeling.
Afstand: 8,2 km
stijgen: 290 m
afdalen: 323 m
Rydal
Voordat we op weg gingen naar ons volgende onderkomen liepen we even rond in Rydal. Meteen naast de pub lag Dora’s field, een helling die helemaal beplant is met narcissen en andere bloemen. De dichter Wordsworth die in Rydal gewoond heeft had het plan hier een huis te bouwen. Dit is nooit doorgegaan, maar de helling werd ingericht als bloeiende tuin.
Naast Dora’s Field staat de kerk van Rydal, een negentiende eeuws gebouw, dat door de toenmalige landeigenaar is gebouwd om de wekelijkse tocht naar de kerk in Grasmere te voorkomen.
Het kerkje was netjes onderhouden en de tuin eromheen lag er prachtig bij. Niet veel verder zagen we Rydal Hall, waar de landeigenaar woonde. Dit enorme huis is nu in gebruik als christelijke retraite centrum, waar je als toerist ook zou kunnen overnachten.
Meerdere voormalige eigenaars moeten bouwlustige persoon zijn geweest. Eeuwen voordat de kerk werd gebouwd liet een eigenaar bij de waterval naast het huis een gebouwtje neer laten zetten waaruit je zonder nat te worden bij alle weertypes van het vallende water kon genieten. Het uitkijkpunt wordt The Grot genoemd en staat hier al sinds 1668.
Van Rydal naar Bowness on Windermere
We liepen de heuvel af en staken de weg over bij Rydal Lodge. Achter het hotel stond de auto te wachten op onze terugkomst. We verwisselden van schoeisel en gingen daarna op weg naar Bowness. In Ambleside was het druk, waardoor het verkeer maar langzaam reed. Nadat we Ambleside voorbij waren ging het vlotten.
Na een tussenstop bij Booths in Windermere waar we wat inkopen deden reden we verder naar Bowness. Op de heuvel boven het dorp vonden we Fairfield House & Gardens, waar we de komende twee nachten zouden slapen.
Nadat we ons hadden geïnstalleerd in dit fraaie huis en even hadden uitgeblazen na de wandeling liepen we naar The Angel Inn, waar ze een voortreffelijke maaltijd voor ons kookten.
Mooie dag!
