Ontbijt in Fairfield House
Na een voortreffelijke nachtrust in de comfortabele kamer van Fairfield House stonden we op en gingen ontbijten. Voordat we zouden wandelen op Gummers How en in Bowness on Windermere konden we wel een goede bodem in de maag gebruiken. De ontbijtkamer was, net als alle ruimtes in dit huis, bijzonder fraai en stijlvol ingericht. Er was duidelijk zorg besteed aan de keuze van het meubilair en het onderhoud van de ruimtes.
We kregen een voortreffelijk ontbijt waarbij we de keus hadden tussen koude en warme gerechten, met o.a. vers fruit en diverse soorten verse yoghurt. Na het ontbijt maakten we ons klaar om te wandelen op Gummers How.
Van Bowness naar Gummers How Car Park
We reden de heuvel af en sloegen linksaf in zuidelijke richting. Het was nog vrij rustig in Bowness, maar er reed al aardig wat verkeer. Hier en daar konden we het meer zien, met de enorme jachthaven van Bowness.
Al gauw draaiden we van het meer af en reden door de heuvels in zuidoostelijke richting. Het landschap was hier minder steil en de heuvels duidelijk minder hoog dan in de omgeving van Keswick en Grasmere. Na een tijdje sloegen we rechtsaf en na het oversteken van een heuvelrug kwamen we op de parkeerplaats van de boswachterij, waar ruimte genoeg was om de auto te parkeren.
We trokken onze wandelschoenen aan en beraadslaagden even over het al dan niet meenemen van de winterjas, die uiteindelijk meeging, maar niet gebruikt is.
Door bos en “boggy terrain”
We liepen het bos in en begonnen aan de wandeling naar Gummers How. Op Outdooractive had ik een route uitgezet die met een geleidelijke klim op Gummers How zou aankomen. De afdaling zou, net als gisteren op Loughrigg, via een steilere route verlopen.
De aanloop was inderdaad gemoedelijk. Nadat we een stukje over de weg hadden gelopen, draaiden we opnieuw het bos in en klommen geleidelijk omhoog tot we bij een klein stuwmeertje kwamen. Het pad was goed te vinden en werd duidelijk regelmatig belopen. Wel kwamen er hier en daar moerassige plekken in voor, die meer of minder gemakkelijk te ontwijken waren.
Op een gegeven moment moesten we meerdere drassige plaatsen passeren. Daar ontdekte ik wat ‘boggy terrain’ inhield, een blubberige massa die geen weerstand bood toen ik erop stapte. Gelukkig bleef de schade beperkt tot een bemodderde broekspijp.
Gummers How
Na de ergste modder wat afgeveegd te hebben liepen we verder de heuvel op. Het uitzicht vanaf Gummers How was fantastisch. We stonden nu aan het zuidelijke eind van Windermere en konden tot Bowness kijken.
Voorbij Windermere konden we het kleinere Esthwaite Water zien liggen. Dit meer hebben we niet van dichtbij gezien; je kunt in een dag of vijf lang niet alle plaatsen bezoeken die er in dit prachtige gebied te zien zijn. Toch schijnt een bezoekje aan Esthwaite Water en Hawkshead beslist de moeite waard te zijn, onder andere door de relatie met Beatrix Potter die in de buurt van Hawkshead heeft gewoond.
Naar het zuiden strekte het uitzicht zich uit tot de Ierse Zee en (vermoedelijk) steden als Lancaster en Blackpool. Ook konden we het Barrow Monument bij Ulverston zien, waar we van vrijdagavond tot maandagmorgen zouden verblijven. Dichterbij zagen we Lakeside, aan het zuidelijke uiteinde van Windermere. Bij de aanlegsteiger van de veerdienst die op Windermere actief is vertrok juist een van de karakteristieke schepen die we geregeld op het meer hadden zien varen.
Afdaling van Gummers How
Nadat we uitgebreid rondgekeken hadden en onze koffie hadden gedronken op deze winderige heuveltop begonnen we aan de afdaling. De eerste meters daalden we geleidelijk af en spraken even met een oudere man die op laagvliegende straaljagers zat te wachten. Dit deel van het Lake District bevindt zich in een laagvlieggebied, waar allerlei vliegtuigen van allerlei landen laagvliegoefeningen uitvoeren.
We hadden nu meteen de verklaring voor de laagvliegende straaljagers die we afgelopen dagen onder luid gebulder over hadden horen komen.
We volgden het steile pad naar beneden, dat ook op deze heuvel op meerdere plaatsen gefikst was met enorme stenen in de vorm van een trap. Na half uurtje waren we terug op de parkeerplaats waar we van schoeisel wisselden en ik een schone broek kon aantrekken.
Afstand: 3,8 km
Stijgen: 121 m
Dalen: 118 m
Lunch in Bowness on Windermere
We reden langs het meer terug naar Bowness. Onderweg keken we uit naar een restaurantje of pub waar we zouden kunnen lunchen, maar we passeerden niets dat de moeite waard scheen om te stoppen. We reden daarom een rondje langs de haven, waar volop bedrijvigheid was en we een prima eetgelegenheid vonden bij Quayside.
Na de lunch bekeken we enkele winkeltjes in dit gebied, waarna we terugreden naar Fairfield House, waar we de auto achterlieten op de parkeerplaats bij de B&B.
Wandeling in Bowness on Windermere
We liepen terug naar de hoofdstraat en begonnen aan een korte wandeling door Bowness. Vanaf Brantfell Road daalden we vrij steil af naar het niveau van het meer. Daarbij keken we uit over het oude centrum van het dorp met de kerktoren in het midden.
In het centrum zagen we verschillende karakteristieke gebouwen, waarin winkels of restaurantjes gevestigd waren. Er waren veel mensen op de been die op terrasjes zaten, of net als wij rondwandelden langs de straten van Bowness.
Een van de doelen van de wandeling was het kopen van een licht jasje, zodat ik niet steeds met mijn winterjas aan of in de rugzak zou moeten lopen. In een van de vele buitensportzaken in Bowness slaagden we erin dit doel te bereiken.
Daarna liepen we verder de heuvel op, tot we af konden slaan op Sherriff’s Walk, een voetpad langs Mill Beck dat ons terug zou brengen naar het meer. Het schilderachtige paadje daalde af door het bos, langs enkele watervalletjes in Mill Beck. Het pad was duidelijk druk belopen en we waren hier beslist niet alleen.
We liepen langs het meer terug naar het centrum van de stad, waarbij we langs de oudste pub in Bowness kwamen. Bij Hole in t’ Wall was het een gezellige drukte van mensen die op het terras in van het aangename voorjaarsweer genoten.
Wij liepen een eindje verder en streken neer op het terras van The Royal Oak Inn, waar we genoten van een verfrissende dronk in het aangename voorjaarszonnetje.
Diner in Hyltons Restaurant
We liepen terug naar de B&B, waar we onze spullen uit de auto binnen brachten en alvast wat opruimden voor ons vertrek morgenochtend. We liepen even door de fraaie tuin die bij Fairfield House hoort en gingen daarna lopend de heuvel af voor een warme hap in Bowness.
Op aanraden van Nick, de eigenaar van Fairfield House, stapten we binnen bij Hyltons Restaurant (niet te verwarren met de hotelketen Hilton…) Daar was een tafeltje voor ons beschikbaar en kookten ze een heerlijke maaltijd voor ons.
Na het diner klommen we de heuvel weer op naar Fairfield House, waar we terugkeken op een mooie dag met veel verschillende indrukken.
