Ontbijt in The Horseshoe Inn Levisham
Vannacht sliepen we heerlijk in het uitermate stille dorpje Levisham. We stonden redelijk op tijd op en keken naar buiten over de straat waaraan de huizen van Levisham lagen. Langs de vlag met de Yorkshire Rose keken we naar de huizen van het dorpje die onder een grijze lucht in het ochtendlicht lagen te dromen.
Wij gingen naar beneden voor het ontbijt voordat we aan onze dag bij Fountains Abbey en Brimham Rocks zouden beginnen. Het bleek dat we ons ook deze vakantie minimaal een keer vergist hadden in de tijdsaanduiding die de Engelsen gebruiken. We zouden kunnen ontbijten vanaf “Half Eight”. In Engeland blijkt dit 8:30 te betekenen en niet half acht zoals wij dat gebruiken.
We gingen terug naar boven, pakten het meeste van onze bagage in en ik liep alvast een keer naar de auto om wat spullen te laden. Beneden in de pub zaten de eigenaar en de serveerster aan een kop koffie, voordat de ontbijtdrukte zou beginnen. Intussen kregen het bericht dat onze zus, zwager en neef een uur eerder dan verwacht in Hull aangekomen waren. Kennelijk arriveerde P&O op weekdagen een uur eerder dan op zaterdag, zoals wij deden. We begrepen dat we nu niet meer op ongeveer dezelfde tijd bij Fountains Abbey aan zouden komen en besloten op gemak te ontbijten.
Het ontbijt in The Horseshoe Inn was ook deze keer voortreffelijk. We kregen een heerlijk ontbijt van warme gerechten, terwijl er op het buffet een ruime keuze was uit cornflakes, yoghurts en andere koude ontbijtproducten. Na het ontbijt pakten we de rest van onze spullen in en gingen op weg naar Fountains Abbey.
Van Levisham naar Ripon
We reden Levisham uit, staken de beek over in het diepe dal en gingen daarna op weg naar Pickering. Daar sloegen we rechtsaf en reden terug over de weg die we gisteren hadden gereden op weg naar North York Moors. Het was nu beter weer en we konden om ons heen kijken op deze mooie route.
We reden naar het westen en daalden over Sutton Bank af naar de vallei. Over de inmiddels bekende weg reden we naar Thirsk, waar we even stopten om te tanken. Daarna ging het verder naar Ripon. Vandaar was het niet ver meer naar Fountains Abbey, waar we parkeerden op het grote parkeerterrein bij het bezoekerscentrum.
Fountains Abbey
We liepen naar de ingang toe en kochten een kaartje om binnen te mogen op het terrein dat door de National Trust wordt beheerd. Daarna wandelden we het park in en werden opgewacht door onze neef, die met zijn ouders al ongeveer een uur binnen was. We begroetten elkaar en begonnen aan de wandeling door de vallei, die gedomineerd werd door de ruïne van de abdij.
We besloten eerst het park te verkennen en helemaal om de abdij heen te wandelen, voordat we tussen de overblijfselen van dit enorme complex zouden lopen. Tussen de rondscharrelende en kijvende fazantenhanen liepen we langs de ruïne en het riviertje Skell naar het einde van dit deel van het park.
De herfst was duidelijk gearriveerd, al stonden veel bomen nog royaal in blad. Toch waren er al volop herfstkleuren te zien, wat voor prachtige plaatjes zorgde. Het stille water van de rivier, de grijzige lucht boven het prachtig aangelegde park met daarin de restanten van een enorm klooster omringd door herfstkleuren lieten een tijdloze indruk achter.
Anna Boleyn’s seat
Nadat we een eind langs het water hadden gelopen sloegen we af, het pad omhoog, tot we bij Anna Boleyn’s Seat kwamen. Daarvandaan keken we terug, het dal van de Skell in, met een mooi uitzicht op de herfstkleuren en de ruïnes van de abdij.
We vervolgden onze wandeling over het hoge pad en kwamen enkele bouwsels tegen die ook uitkeken in de richting van de ruïnes. We zagen de Temple of Fame, een prieeltje met uitzicht over het park. Een eindje verder stond de Octagon Tower, een achthoekig bouwsel vanwaar we een ander beeld van het park kregen. Hierna daalden we door een tunnel en over een steil pad af naar beneden, waar we de rivier overstaken. Het stroompje was hier gekanaliseerd en opgenomen in de geometrische plattegrond van het park.
Aan de andere kant van het water liepen we terug. We kregen daardoor uitzicht op de Temple of Piety, een ander bouwwerk in een neo-stijl, dat aan de rand van het water stond.
De abdijruïnes
Inmiddels waren we teruggekomen bij de overblijfselen van de abdij, terwijl we nog steeds omringd werden door fazanten. Aanvankelijk dachten we alleen hanen te zien, maar er liepen ook overal hennen rond, die zich wat op de achtergrond hielden en veel minder opvallend gedrag vertoonden.
We liepen tussen de brokstukken van muren, funderingen en nog redelijk complete delen van het gebouw door en bekeken de indrukwekkende restanten van wat ooit een bloeiend klooster was.
Deze abdij is, net als andere soortgelijke complexen die nu nog als ruïnes in het landschap staan, door Hendrik VIII onteigend. Daarna zijn de monniken verjaagd, is het daklood gesloopt om verkocht te worden, waarna het verval inzette. Meteen na de onteigening kwam de abdij in handen van een adellijke familie uit de buurt, die de gebouwen deels sloopte en de stenen als bouwmateriaal gebruikte. In de 18e eeuw werd het landschapspark om de ruïnes heen aangelegd en tegenwoordig wordt het hele complex door de National Trust beheerd.
Van Fountains Abbey naar Brimham Rocks
We namen een lunch met sandwiches in de cafetaria bij de watermolen in de Skell. Daarna gingen we, na een laatste blik op de abdij, naar de uitgang.
Nadat we even rondgekeken hadden in de flinke souvenirwinkel gingen we op weg in de richting van Malham, waar we een kamer hadden geboekt in een van de plaatselijke pubs. We spraken af een korte stop te maken bij Brimham Rocks. Na een kwartiertje kwamen we aan op het parkeerterrein bij dit natuurgebied dat ook door National Trust wordt beheerd.
We kochten een parkeerkaartje en wandelden naar de rotsformaties toe. Het gebied bevond zich op de top van een heuvel, waar tussen de begroeiing door de kale rotsen zichtbaar waren. Deze waren uitgesleten in allerlei vormen die op gestapelde stenen leken. Het herinnerde ons aan Cornwall, waar we dit soort formaties, zoals de Cheesewring, ook hebben gezien.
We liepen door naar het visitors centre, dat gevestigd was in een historisch gebouw dat destijds speciaal werd gebouwd om mensen te laten genieten van dit bijzondere landschap. In het fraaie gebouw troffen we een tweedehands boekwinkel aan, met op de bovenverdieping een tentoonstelling met uitleg over Brimham Rocks en grote ramen waardoor ook bij koud of regenachtig weer een uitzicht over de rotsformaties verzekerd was.
Nadat we het bezoekerscentrum hadden bekeken wandelden we via diverse paadjes terug naar de parkeerplaats. We waren vandaag niet alleen in dit gebied. We zagen minstens twee schoolklassen rondlopen die uitgedaagd werden om op de rotsen te klimmen en andere gymnastische oefeningen te doen. Onder de grijze lucht, waaruit het regelmatig een beetje spetterde kwamen we terug bij de auto’s, waarna we vertrokken in westelijke richting.
Via Pateley Bridge en Grassington naar Malham
We zouden binnendoor naar Malham rijden, met een tussenstop in Pateley Bridge. In dit aardige dorpje zou de oudste snoepwinkel van Engeland te vinden zijn. Uit een eerdere vakantie herinnerde ik me dat dit een schilderachtig dorp was, waar we een korte wandeling zouden kunnen maken om de huisjes en de winkeltjes te zien.
Al vrij snel arriveerden we in Pateley Bridge, waar we tegen een schappelijk tarief konden parkeren achter de hoofdstraat. We verkenden het dorp, dat op het eerste gezicht alleen uit een steile winkelstraat bestaat. De auto’s die omhoog en omlaag reden, kwamen vlak langs de trottoirs, waardoor het oppassen was om niet van de sokken gereden te worden.
We kwamen bij de snoepwinkel en deze leek gesloten te zijn. Het licht brandde niet en de deur was op slot. We gluurden even naar binnen en liepen toen verder. Tot onze verbazing werd het winkeltje meteen daarna verlicht en werd de deur opengedraaid. Kennelijk had de eigenaar op klanten zitten wachten en deed hij de zaak open toen hij ons had gezien.
We liepen terug naar de auto’s, terwijl we een laatste blik op deze aardige hoofdstraat sloegen. Daarna gingen we op weg naar Malham. We reden Pateley Bridge uit en gingen door de heuvels naar Grassington. Daar maakten we even een ommetje met de auto door dit karakteristieke dorp, waarna we verder reden in de beginnende schemering.
In Cracoe bogen we rechtsaf en reden over smalle weggetjes tussen de kenmerkende gestapelde muurtjes door in de richting van Malham. Het was gelukkig niet druk op deze route, zodat we maar een of twee keer uit moesten wijken voor tegenliggers. Via Calton, Airton en Hanlith bereikten we aan het begin van de avond Malham. We checkten in bij Lister Arms en installeerden ons in onze kamers.
Diner en welterusten
We hadden een reservering gemaakt om in The Lister Arms te dineren voordat we zouden gaan slapen. Malham bleek zeer geïsoleerd te zijn, iets wat we al hadden vermoed. We waren blij een reservering gemaakt te hebben in deze pub, waar het druk was met eters voor het diner.
Net als iedere pub had men hier een schoolbord met dagelijkse aanbiedingen. Wij kozen iets van het standaardmenu, dat voortreffelijk werd klaargemaakt en binnen korte tijd op tafel werd geserveerd. We aten met smaak van ons diner, bestelden enkele toetjes, die je in bijna elk restaurant in Engeland kunt delen, en tafelden nog even na voordat we onze kamers opzochten en gingen slapen na een dag waarop we veel gezien en beleefd hadden.
vorige dag – terug naar overzichtspagina – volgende dag



