Afscheid van Fairfield House and Gardens
Vanmorgen ontbeten we nog een keer vorstelijk in Fairfield House. Vandaag serveerde de eigenaar persoonlijk de gekookte gerechten. We deden het ontbijt eer aan voordat we naar Tarn Hows en Coniston vertrokken.
Na het ontbijt pakten we onze spullen in, gaven de sleutel af aan Nick en brachten alles in de auto. Daarna reden we de heuvel af waarop Fairfield House ligt en zochten als eerste een tankstation op. Nadat we getankt hadden, reden we Bowness uit en gingen de weg naar Ambleside op.
Tot we Ambleside bereikten was het behoorlijk druk, met zelfs een stukje filerijden. Volgens de eigenaar van Fairfield House zou dit het beeld zijn voor de komende maanden tot en met september. Nadat we Ambleside voorbij waren, reed het verkeer beter door, al was het wel drukker op de weg dan we eerder hebben meegemaakt. Mogelijk dat het weekendtoerisme al wat op gang kwam.
Wandeling naar Tarn Hows vanaf Glen Mary Bridge Car Park
We parkeerden op Glen Mary Bridge Car Park, waar nog enkele plaatsen beschikbaar waren. Daarna betaalden we het parkeergeld in een automaat die alleen cash accepteerde. Dat hadden we nog niet eerder gezien, maar schijnt nog geregeld voor te komen in het Lake District.
Nadat we de wandelschoenen hadden aangetrokken gingen we op pad naar Tarn Hows. Het eerste stuk van het pad liep door heuvelachtig terrein waar Lakenvelders liepen te grazen. Dit rundveeras hadden we al eerder gezien in deze vakantie en wordt kennelijk in Engeland nog gefokt.
Het pad steeg geleidelijk over de helling omhoog, waarbij we achteromkijkend de Fells boven Coniston konden zien liggen. Er was een paraglider in de lucht, iets dat we nog niet eerder hadden gezien in dit gebied
Tarn Hows
Na een half uurtje klimmen waren we bij Tarn Hows en konden we een eerste blik werpen op dit schilderachtige meertje.
Het meer bestond oorspronkelijk uit drie kleinere meertjes. Na het aanleggen van een stuwdam ontstond uit die kleinere meren het huidige Tarn. Het water werd opgestuwd om lager in het dal een molen aan te drijven. Tegelijk met de bouw van de stuwdam en ook later werden er veel bomen geplant, zodat er een on-Engels beeld ontstond van een idyllisch meer omgeven door veel naaldbomen.
We wandelden op gemak om het meertje heen, waarbij we geregeld stilstond om de fraaie omgeving in ons op te nemen en te luisteren naar de geluiden van kleinere en grotere vogels. Op een van de eilandjes zat een groep ganzen op grootse wijze te gakken, terwijl om ons heen kleinere vogeltjes hun lied zongen.
Op een van de bankjes die om het meer staan dronken we koffie en zagen veel voorbijgangers passeren, ook nu voorzien van de nodige honden. Tarn Hows wordt beheerd door de National Trust en is vanaf een andere parkeerplaats prima te belopen voor mensen van alle leeftijden. Het aantal ouderen dat we zagen was dan ook groter dan op eerdere wandelingen.
Via Tom Gill terug naar de parkeerplaats
Nadat we het meertje rondgelopen waren, keken we nog een keertje om naar dit schilderachtige landschap voordat we aan de afdaling naar de parkeerplaats begonnen.
We liepen het steile pad af langs de beek die door Tarn Hows over de afdamming wordt gevoed. Dit pad was aanzienlijk lastiger dan het pad dat we op de heenweg liepen. De beek door Tom Gill stort zich ergens in de kloof als een waterval naar beneden, wat een aantal fraaie plaatjes opleverde.
We liepen op gemak door het bos terug en zagen dat de lente zich hier ook deed gelden. Overal botten de loofbomen uit en de varens staken hun nieuwe bladeren boven de grond uit.
Toen we terug waren op de parkeerplaats deden we onze wandelschoenen weer uit en gingen op de pad naar Coniston, waar we even rond wilden kijken en een lunch kopen.
Coniston
Na een kort ritje kwamen we in Coniston. We parkeerden op een van de parkeerplaatsen die het dorpje rijk is en wandelden terug naar het kruispunt van wegen dat je het centrum zou kunnen noemen. In een van de pubs kochten we lunch, die we met smaak opaten. Daarna liepen we twee van de straten op en neer en keken rond bij de winkeltjes en de kerk.
Het was niet druk in het dorp. Er waren wel wat mensen, maar ongetwijfeld is het er ’s zomers veel drukker met toeristen.
Van Coniston naar Ulverston
Na het bezoekje aan Coniston zochten we de auto op en reden even naar de plaats waar de rondvaartboot vertrekt en waar je je eigen bootje te water zou kunnen laten. We hadden geen tijd voor een rondvaart meer, dus reden we verder.
Het ritje naar Ulverston voerde deels langs Coniston Water, een langgerekt meer, dat bekend geworden is door de snelheidsrecord voor vaartuigen die hier werden gevestigd. We reden nu de heuvels van het Lake District uit en kwamen op vlakker terrein.
Aan het eind van de middag kwamen we in Coniston aan, waar we een Airbnb huisje hadden besproken voor de komende dagen. Zonder moeite reden we naar The Gill, waar we onze intrek namen in no. 6 met de naam Gill Garth.
We installeerden ons in het geriefelijke en fraai gemeubileerde huisje. Daarna gingen we even boodschappen doen bij M&S Foodhall en de Aldimarkt.
Voor het diner hadden we keuze genoeg. Ulverston bleek een flinke plaats te zijn, met veel pubs en restaurantjes. De keus viel op The Farmers Ulverston, waar ze een prima maaltijd serveerden. Daarna liepen we terug naar Gill Garth, waar we een ontspannen avond hadden.
